Urodzony 4 listopada 1910 r. w Dolinie – b. woj. stanisławowskie- zmarł 22 listopada 1965 r. w Starym Kurowie, członek GTF od listopada 1954 r. Fotografią zainteresował się mając zaledwie 12 lat. Był synem rzeźnika – po ukończeniu szkoły powszechnej pracował w jego rzeźni. Umiejętności nabyte w zakładzie ojca dały mu zatrudnienie w czasie okupacji, podczas której wykonywał również na zlecenie Armii Krajowej zdjęcia do dokumentów członków ruchu konspiracyjnego. W 1945 r. osiedlił się w Strzelcach Krajeńskich. W latach 1945-1948 był kierownikiem Stawów Rybnych Buszów-Wilanów, a w latach 1949-1952 był magazynierem w PZGS „Samopomoc Chłopska” w Strzelcach Krajeńskich. W dniu 2 marca 1953 r. otrzymał uprawnienia czeladnicze do wykonywania rzemiosła fotografa (Otrzymał świadectwo nr 0242 wydane przez Izbę Rzemieślniczą w Zielonej Górze). Pomyślnie zdany egzamin umożliwił mu otwarcie zakładu fotograficznego „Foto-Halina” w Strzelcach Krajeńskich. W tym samym roku został członkiem Cechu Rzemiosł w Gorzowie. Działał również w Ochotniczej Straży Pożarnej, został nawet członkiem zarządu OSP w Strzelcach Krajeńskich w 1956 roku. Sześć lat później przeniósł się do Starego Kurowa gdzie otworzył zakład fotograficzny. Był jednym z założycieli Oddziału Polskiego Towarzystwa Fotograficznego w Gorzowie w 1954 roku. Był autorem dwóch wystaw indywidualnych zorganizowanych w Klubie Międzynarodowej Prasy i Książki w Gorzowie pt. „Pejzaż Lubuski” i „Kwiaty” oraz wystawy pt. „Piękno Ziemi Strzelecko-Krajeńskiej” w 1960r eksponowanej w Gmachu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kutnie w 1960 roku. Ostatnia jego wystawa indywidualna odbyła się pt. „Las” w pracowni w Starym Kurowie i została otwarta, na kilka miesięcy przed śmiercią artysty 1 marca 1965 roku. W swoich pracach tworzonych z myślą o obiegu artystycznym posługiwał się kilkoma charakterystycznymi konwencjami, które były upowszechniane zaraz po II wojnie światowej przez środowisko przedwojennych fotografów piktorialistów. Jego związek z piktorializmem przejawiał się na kilku poziomach po pierwsze w zakresie technicznym zrezygnował z werystycznej jakości obrazu, bowiem wykonywał zdjęcia w których naczelną rolę odgrywała plama dzięki rozmiękczeniu konturów utrwalonych przedmiotów. Co w konsekwencji dawało tzw. obraz syntetyczny. Podobnie posługiwał się tradycyjną kompozycją opartą o wyraźną hierarchizację planów i podkreślenie motywu głównego. W swych statycznych kompozycjach niejednokrotnie odwoływał się do rozpropagowane przed wojną przez Jana Bułhaka sposobu rozumienia architektury, która była ukazywana w ściślej korelacji ze światem przyrody. Zabytki utrwalane były niejednokrotnie w szerokich panoramach, w których uwzględniano warunki atmosferyczne, plastykę nieba, rozbudowany światłocień czy otaczająca je roślinność. Tego rodzaju fotografie o wyraźnej proweniencji romantycznej umożliwiały Ludwikowskiemu – za wzorem Bułhaka – wpisać architekturę w krwiobieg natury. Podobnie jak przedwojenne środowiska niejednokrotnie wykorzystywał różnorodne przetworzenia obrazu, nadające zdjęciom wygląd zbliżający je do malarstwa i grafiki. Ludwikowski podobnie jak wielu innych fotografów działających po 1945 roku na Ziemiach Odzyskanych zajmował się skrupulatną i wykonywaną w kluczu regionalnym rejestracją zabytków i krajobrazu odzyskanych terenów, co było jednym z podstawowych założeń lansowanego przez Jana Bułhaka po wojnie programu fotografii ojczystej. Ludwikowski był w gorzowskim środowisku fotograficznym bez wątpienia najwybitniejszym twórcą uprawiającym fotografię ojczystą. Jego zdjęcia ukazujące przede wszystkim okolice Strzelec Krajeńskich pomimo, ze opóźnione o dekadę w stosunku do pierwszych powojennych realizacji z tego zakresu stoją na wysokim poziomie warsztatowym i są udaną kontynuacją Bułhakowskich założeń. Brał udział w Dorocznych Wystawach Fotografii w Gorzowie oraz wielu innych zbiorowych ekspozycjach fotografii. Prezentował swoje prace na następujących wystawach: I Ogólnopolska Wystawa Fotografii Rzemiosła Spółdzielczego i Indywidualnego w Warszawie w 1958 roku („Za firanką”, „Spojrzenie”, „Smutne miasto” i „Pieluszki”); II Ogólnopolska Wystawa Fotografii Rzemiosła Spółdzielczego i Indywidualnego w PKiN w Warszawie w 1962 roku (dwu zdjeciowy zestaw pt. „Lubuskie twarze”); Międzynarodowa Wystawa Fotografii Fénykép-Kiállítás w Budapeszcie w 1957 roku („W wiosennym słońcu”, „Owce”, „Gladiola”, „Spojrzenie”); IX Wystawa Amatorskiej Fotografii Artystycznej zorganizowana przez częstochowski oddział PTF-u w 1957 roku („Za firanką” i „Pieluszki”); XI Wystawa Amatorskiej Fotografii Artystycznej w Częstochowie w 1959 roku („Trawka”); VIII Wystawa Amatorskiej Fotografii Artystycznej zorganizowana przez gdański oddział PTF-u w 1959 roku („Smutne miasto”). W uznaniu zasług Zarząd Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego w 1966 roku ustanowił nagrodę jego imienia przyznawaną corocznie na Dorocznych Wystawach Fotografii za najlepsze zdjęcie pejzażu. Obecnie największy zbiór jego fotografii znajduje się w archiwum Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Spis nagród na Dorocznych Wystawach Fotografii w Gorzowie Wielkopolskim:

  • 1956 – II Doroczna Wystawa Fotografii – VII nagroda za „Spojrzenie”
  • 1957 – III Doroczna Wystawa Fotografii -III nagroda za „Smutne miasto”
  • 1958 – IV Doroczna Wystawa Fotografii -I nagroda za „Pieluszki”
  • 1959 – V Doroczna Wystawa Fotografii -VI nagroda za „Świt”
  • 1960 – VI Doroczna Wystawa Fotografii -III nagroda za „Papier i glina”
  • 1961 – VII Doroczna Wystawa Fotografii – III nagroda za „Ściernisko”
    Biogram opracowany na podstawie kroniki i archiwum Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz książki: Kazimierz Nowik, Fotografia artystyczna na Ziemi Lubuskiej w latach 1945-1989, Zielona Góra 1994