Zbigniew Łącki

Urodził się 11 grudnia 1917 r. w Gdańsku, zmarł 20 sierpnia 1973 r. w Gorzowie. Posiadał wykształcenie średnie. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, w wyniku udziału w niej został internowany na Węgrzech gdzie spędził wojnę i wyuczył się zawodu zegarmistrza. Po wojnie osiedlił się w 1946 roku Gorzowie, gdzie prowadził zakład zegarmistrzowski. W latach sześćdziesiątych przekwalifikował się, zdobywając dyplom czeladniczy, a następnie mistrzowski w zawodzie fotografa. Był aktywnym i znanym działaczem społecznym na Ziemi Lubuskiej. Z jego inicjatywy 19 września 1954 roku powstał Oddział Polskiego Towarzystwa Fotograficznego w Gorzowie. Aktywnie uczestniczył w społecznym komitecie budowy pomnika Adama Mickiewicza w Gorzowie. Aktywnie działał w pracach Federacji Amatorskich Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce oraz w strukturach Gorzowskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, był także działaczem Cechu Rzemiosł oraz radnym MRN i członkiem komisji kultury MRN. Fotografią zainteresował się w czasie wojny w 1942 roku. Jako inicjator stowarzyszenia został wybrany pierwszym prezesem Oddziału PTF, a po zmianie nazwy i statusu prawnego został pierwszym prezesem Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego w 1961 roku. Łącki przewodził Towarzystwu nieprzerwanie do marca 1969 roku, gdy na skutek postępów choroby zrezygnował z dalszej działalności. Przez pierwsze dziesięć lat istnienia Towarzystwa był nie tylko jego liderem organizacyjnym, ale również artystycznym. To między innymi dzięki jego otwartości na nowoczesną fotografię mógł rozwinąć się talent Waldemara Kućki. Twórczość Łąckiego rozwijała się dwutorowo i była rozpięta pomiędzy fotografią studyjną a poszukiwania motywów abstrakcyjnych w obserwowanej rzeczywistości. W fotografii studyjnej interesował się przede wszystkim aktem i portretem. W jego studiach portretowych dominowały przedstawienia kobiet, utrwalane na neutralnych tłach, w których istotna rolę odgrywał rozbudowany światłocień. W tych nierzadko „rzeźbiarskich” przedstawieniach efekt plastyczny był kreowany poprzez mocne kontrasty partii oświetlonych z zacienionymi. Ten quasi teatralny efekt oparty na mocnym oświetleniu jednym reflektorem wybranych partii obrazu był rozwijany przez niego w aktach, w których eksponował rytm linii ciała i jego wolumen. Łącki był też autorem szeregu obrazów odwołujących się do doświadczenie obrazu abstrakcyjnego. Wykonał cały szereg tego typu zdjęć jak choćby słynny „Zakłócony ład”, w którym pokazał dziurę w siatce ogrodzenia czy „Kompozycję” ukazującą rytm metalowej barierki schodów na tle jednolitego nieba. Tego rodzaju zdjęcia na przełomie lat 50. i 60. były powszechnie obecne w fotografii światowej (w Polsce tego rodzaju estetykę upowszechniał m.in.: Edward Hartwig) jednak w gorzowskim środowisku tego rodzaju zdjęcia Łąckiego były przedmiotem licznych dyskusji i nieporozumień. Ówczesne gorzowskie środowisko zapatrzone w tradycyjną estetykę Bułhakowskej fotografii ojczystej nie akceptowało nowatorskich pomysłów prezesa Towarzystwa, który antycypował późniejszy datujacy się od drugiej połowy lat 60. zwrot w stronę nowoczesności licznych lokalnych twórców. Za działalność społeczną i artystyczny odznaczony Dyplomem Honorowym Rady Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce, dyplomem i odznaką FIAP (Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej), był pierwszym laureatem w 1971 roku nagrody GTSK wyróżnienia przyznawanego przez Gorzowskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne. Otrzymał równeż Honorową Odznakę Zasłużonego dla Rozwoju Województwa Zielonogórskiego, Odznakę 1000-lecia Państwa Polskiego, Złotą Odznakę LTK, oraz Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki w 1962 roku.Brał udział w wielu wystawach fotografii m.in.: II Ogólnopolskiej Wystawie Fotografii Rzemiosła Spółdzielczego i Indywidualnego w PKiN w Warszawie w 1962 roku (prezentował tu „Karnawał”); VIII Wystawie Amatorskiej Fotografii Artystycznej zorganizowanej przez Gdański Oddział PTF w 1959 roku („Kompozycja”); oraz brał udział w wystawie gorzowskiego środowiska fotograficznego w Salonie PTF-u w Poznaniu w 1967 roku, w tym samym roku brał udział w V FotoSchau des Bezirkes w Cottbus w NRD. Był też autorem szeregu wystaw indywidualnych, pierwsza odbyła się w Gorzowie i Pile w 1957 roku, następne dwie w 1958 roku w Gorzowie, z kolei na początku lat 60. eksponował swoje prace na niewielkich wystawach w sklepie Foto Optyki w Gorzowie. W 1966 roku odbyła się jego wystawa indywidualna w Klubie Kolejarza w Gorzowie, a rok później zaprezentował swoje prace na wystawie indywidualnej w Zielonej Górze. Gorzowskie towarzystwo fotograficzne corocznie przyznaje na Dorocznych Wystawach Fotograficznych nagrodę za portret im. Zbigniewa Łąckiego.

Spis nagród na Dorocznych Wystawach Fotografii w Gorzowie Wielkopolskim:

  • 1955 – I Doroczna Wystawa Fotografii – III nagroda
  • 1956 – II Doroczna Wystawa Fotografii – I nagroda – za „Sukiennice”; II nagroda za „Przystań” oraz V nagroda za „Zachód nad jeziorem” i VIII nagroda za „Sosnę”
  • 1957 – III Doroczna Wystawa Fotografii – I nagroda za „Schody”
  • 1958 – IV Doroczna Wystawa Fotografii -II nagroda za „Pole” i „Brzozy”; III nagroda (za zdjęcie z nowatorską kompozycją) oraz IV nagroda za „Podwórko”
  • 1959 – V Doroczna Wystawa Fotografii – I nagroda za „Kompozycję”; II nagroda za „Świetliki”; III nagrodę za „Kłody”; IV nagroda za „Akt” oraz wyróżnienie za „Światła miasta”.
  • 1961 – VII Doroczna Wystawa Fotografii – nagroda za „Kompozycję”
  • 1962 – VIII Doroczna Wystawa Fotografii – III nagroda i wyróżnienie
  • 1964 – X Doroczna Wystawa Fotografii – II nagroda
  • 1965 – XI Doroczna Wystawa Fotografii – II nagroda za „Pejzaż zimowy” oraz III nagroda i wyróżnienie za nowatorstwo za „Akt”
    Biogram opracowany na podstawie kroniki i archiwum Gorzowskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz książki: Kazimierz Nowik, Fotografia artystyczna na Ziemi Lubuskiej w latach 1945-1989, Zielona Góra 1994